بدون دیدگاه
بازدید
دسته بندی:

سوگند در قانون مجازات اسلامی

ماده 201- سوگند به معنای گواه قراردادن خداوند بر درستی گفتار اداءکننده سوگند می باشد .

ماده 202- اداءکننده سوگند باید فردی عاقل، بالغ، قاصد و مختار باشد.

ماده 203- سوگند باید بر اساس قرار دادگاه و با لفظ جلاله والله ، بالله ، تالله یا نام خداوند متعال به سایر زبان ها اداء گردد و در صورت نیاز به تغلیظ و قبول اداءکننده سوگند ، دادگاه کیفیت ادای آن را از حیث زمان ، مکان ، الفاظ و مانند آنها تعیین خواهد کرد . در هر شرایطی ، میان مسلمان و غیر مسلمان در ادای سوگند به نام خداوند متعال تفاوتی وجود نخواهد داشت .

ماده 204- سوگند باید بر اساس ادعا، صریح در مقصود و فاقد هر نوع  ابهام باشد و از روی قطع و یقین اداء گردد .

ماده 205- سوگند باید همراه با لفظ باشد و در صورت تعذر ، با نوشتن یا اشاره ای که روشن در مقصود باشد، اداء گردد .

ماده 206- در مواردی که اشاره ، مفهوم نباشد یا قاضی به زبان شخصی که سوگند یاد می نماید ، آشنا نباشد و یا اداءکننده سوگند قادر به تکلم نباشد، دادگاه از طریق مترجم یا متخصص امر، مراد او را کشف خواهد کرد .

ماده 207- سوگند تنها نسبت به طرفین دعوی و قائم مقام آنها مؤثر می باشد .

ماده 208- حدود و تعزیرات با سوگند نفی یا اثبات نخواهد شد اما قصاص، دیه، ارش و ضرر و زیان ناشی از جرائم، مطابق مقررات این قانون با سوگند اثبات می شود .

ماده 209- زمانی که در دعاوی مالی همانند دیه جنایات و همچنین دعاویی که مقصود از آن مال می باشد همانند جنایت خطائی و شبه عمدی سبب دیه، برای مدعی خصوصی امکان اقامه بینه شرعی نباشد، او قادر است با معرفی یک شاهد مرد یا دو شاهد زن به ضمیمه یک سوگند، ادعای خود را فقط از جنبه مالی ثابت نماید .

تبصره- در موارد مذکور در این ماده، ابتداء شاهد واجد شرایط شهادت خواهد داد و سپس سوگند توسط مدعی اداء خواهد شد.

ماده 210- زمانی که ثابت شود سوگند، دروغ و یا اداءکننده سوگند فاقد شرایط قانونی بوده ، به سوگند مزبور ترتیب اثر داده نخواهد شد .